PORADNIK METEO
Z obserwacji wynika, że chmury na ogół występują w następujących przedziałach wysokości: od średniego poziomu morza do 18 km w szerokościach międzyzwrotnikowych, do 13 km w średnich szerokościach geograficznych i do 8 km nad obszarami polarnymi.
Część atmosfery, w której zwykle obserwuje się chmury, została zgodnie z umową podzielona w kierunku pionowym na trzy „piętra”: wysokie, średnie i niskie. Każde piętro jest określone przez przedział wysokości, na których pewne rodzaje chmur występują najczęściej.
Rodzajami tymi są:
- chmury Cirrus, Cirrocumulus i Cirrostratus dla wysokiego piętra (chmury wysokie),
- chmury Altocumulus dla średniego piętra (chmury średnie),
- chmury Stratocumulus i Stratus dla niskiego piętra (chmury niskie).
Piętra zachodzą na siebie i ich granice zmieniają się w zależności od szerokości geograficznej. Przybliżone granice pięter są następujące:
Piętro | Obszary polarne | Obszary strefy umiarkowanej | Obszary zwrotnikowe |
Wysokie | 3 - 8 km | 5 - 13 km | 6 - 18 km |
Średnie | 2 - 4 km | 2 - 7 km | 2 - 8 km |
Niskie | od powierzchni Ziemi | od powierzchni Ziemi | od powierzchni Ziemi |
| do 2 km | do 2 km | do 2 km |
W stosunku do nie wymienionych powyżej rodzajów chmur można zauważyć, co następuje:
- chmura Altostratus znajduje się zwykle w średnim piętrze, często jednak sięga wyżej,
- chmura Nimbostratus znajduje się prawie zawsze w średnim piętrze, zwykle jednak przenika w inne piętra,
- chmury Cumulus i Cumulonimbus mają zazwyczaj podstawy w niskim piętrze, ale ich pionowa rozciągłość często jest tak duża, że wierzchołki ich mogą sięgać średniego i wysokiego piętra.
Gdy znana jest wysokość danej chmury, pojęcia pięter mogą pomóc obserwatorowi przy rozpoznaniu tej chmury. Wybór rodzaju chmur powinien być dokonany spośród tych rodzajów, które zwykle znajdują się w piętrze odpowiadającym jej wysokości.
© IMGW Oddział Morski 2001-2006
